ვფიქრობდი დღეს, რამე კარგს დავწერ თქო, მარა ბოლო წამს ხასიათში ჩამეკუკა.
ორგანულად ვერ ვიტან სირებს. არსებობს ასეთი კატეგორია, ყველა თაობაში, ყველა დროში იყვნენ, არიან და იქნებიან კიდეც. ეს არის ხალხი, რომლებიც ფიქრობენ, რომ ყველაზე ჭკვიანები, განათლებულნი,ერუდირებულნი და საერთოდ, ყველაზე ზე–როჟები არიან. ჰიპერეგოისტები, უმეტეს შემთხვევაში უგრძნობები. მათ უყვართ მანიპულირება, მათთვის ეს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, როდესაც ხედავენ რომ მათზე, მათ ქცევებზე დამოკიდებულია რომელიმე კონკრეტული პიროვნების განწყობა. ძალიან კარგი ფსიქოლოგები არიან, ყველა სიტყვას აქცევენ ყურადღებას. და რაც მთავარია, სარკეში საკუთარი თავის დანახვისას განიცდიან ორგაზმს.
მთელი ცხოვრება მძულდა ასეთი ხალხი. მათი ქცევა იწვევდა ისეთ ზიზღს, რომ გულისრევის შეგრძნება მეუფლებოდა. დაახლოებით მსგავსი შეგრძნება დამეუფლა დღეს. უბრალოდ მომინდა რომ მუხლში გადამეტეხა ის კვერცხი. ყველაფრისთვის, რაც ჩაიდინა და რასაც ამ დროს, აი ამ წამს სჩადის. სისხლი მომაწვა საფეთქლებში, საშინელმა კანკალმა ამიტაცა. ცოტაც, ცოტაც და ვიპოვიდი, გამოვათრევდი თავისი ბუნაგიდან, სადაც კომფორტულად გრძნობს თავს და მყესს მყესზე გავუწყვიტავდი. დიდი სიამოვნებით ვიგრძნობდი მის ხორხს ჩემს თითებში. და ამ დროს ჩავხედავდი თვალებში, საინტერესოა, იქნებოდა თუ არა ის ამპარტავნობა, უგულობა, ის სარკაზმი მის თვალებში, იმ კონკრეტულ მომენტში? საინტერესოა.
მათთვის სხვისი ცრემლები, სხვისი უბედურება, ტანჯვაში გათენებული ღამე, საწვავივითაა. ეს აუცილებელია მათი არსებობისთვის, სხვანაირად ისინი ვერ იარსებებენ, სხვანაირად მათ საცოდავ არსებობას ამ პლანეტაზე აზრი ეკარგება. ვერ წარმოიდგენენ საკუთარ თავს სხვა ამპლუაში, ეს არის მათი “კოზირი”.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, რაღაც ეტაპზე, ისინი არსებობას წყვეტენ.
