ვირტუალური რეალობა, ანუ როგორ ცხოვრობს ხალხი ინტერნეტში

ახლახანს დავბრუნდი მივლინებიდან. გერმანიაში ვიყავი, უფრო სწორად გერმანიის ჰაერს ვსუნთქავდი. ჩვეულებრივ სამხედრო ბაზაზე 3 კვირა გავატარე, არც ქალაქში გავსულვარ და არც ცნობილი გერმანული ლუდი დამილევია. 3 კვირის განმავლობაში არ შევსულვარ ინტერნეტში და ამან, პრინციპში, თვალები ამიხილა ბევრ საკითხზე. ნუ ვინც მიცნობს, მათთვის ცნობილია ის ფაქტი, რომ 2002 წლიდან ვცხოვრობდი (ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით) ფორუმ.ჯიზე. ნელ–ნელა ეს ფორუმი დაემსგავსა ბალაგანს და ტვინის ბურღვას. ცოტა დარჩა ისეთი განყოფილება, სადაც შეძლებდი შესვლას, ხალხთან ურთიერთობას, გართობას, ხანდახან რეალში შეხვედრას, ლუდის დაგემოვნებას და ა.შ ფორუმი დაემსგავსა ვაიპატრიოტების, ძველი ბიჭების, ვითომ ყველაფრის მცოდნეების ბუდეს. ჩამოვედი, შევედი ფორუმზე, ერთი დღის მერე მივხვდი, რომ ვგრძნობ სერიოზულ დისკომფორტს. ყველაფერი იმით დასრულდა, რომ ექაუნთი გავაუქმე და ვარ ბედნიერი. თუმცა, რაღაც დასკვნების გამოტანა მოვასწარი.

ხალხის უმეტესობა ცხოვრობს იქვე, ფორუმზე შექმნილი იმიჯით. მათ უხარიათ, როდესაც მათი ვირტუალური პიროვნების (ნიკის) გარშემო მიდის დისკუსია, იხსნება თემები, ხალხი ბჭობს, განიხილავს მათ პოსტებს ან თემებს. ეს იმდენად ღრმად არის ჩამჯდარი, რომ ზოგიერთი დილიდანვე იწყევს საკუთარი “მე”–ს დამკვიდრებას. დავაკვირდი თემის გახსნის დროს და მივხვდი, რომ ეს უკვე დიაგნოზია ასე რომ, სანამ ეს დიაგნოზი მე არ დამესვა, ჯობია იქაურობას მოვშოდრე. რა თქმა უნდა სადღაც გულის სიღრმეში დამწყდა გული, ბევრი მეგობარი მყავს იქ, ბევრი მტერიც. მეგობრების დაკარგვის არ მეშინია, ბოლობოლო არსებობს სკაიპი, ფეისბუკი და ა.შ. ფორუმზე დაწყებული მეგობრობა უკვე რეალში გრძელდება, ასე რომ მანდვე გაგრძელდება.

კარგი იყო მივლინება სუფთა ჰაერი, ერთმეტრიანი თოვლი, ყინვა -20, ხანდახან -30 უკაკუნებდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ერთხელ მახსოვს 3 კვირის განმავლობაში იყო სასაცილო მომენტები, გულგასატეხიც. ბევრ ადამიანზე შემეცვალა წარმოდგენა, შეიძლება ჩემზეც ბევრს შეეცვალა წარმოდგენა. ასეთია ცხოვრება:)

 

მცდარი წარმოდგენები პუტნუკა ხალხზე

ე.ი რა ხდება… ძალიან ბევრ ადამიანს აქვს მცდარი წარმოდგენა პუტკუნა

(ა.კ.ა მსუქან) ხალხზე. ვეცდები დავამსხვრიო ეს სტერეოტიპები.

1-მსუქან ხალხს არ სცივა, რადგან ცხიმი აქვთ.

ცხიმი ყველას აქვს, მერე რა? მე რა, ბლიად, მორჟი ვარ ცხიმი მათბობდეს?

2-მსუქანი ხალხი ზღვაში არ იძირება, რადგან ცხიმია ბევრი და ტივტივებს.

ვაი შენს პატრონს უბედურს შენსას..აი რაც ტივტივებს, ზუსტად ის ხარ შენ, შე რეგვენო შენა!

3-Fat people are hard to kidnap.

ა ხლარაფორმუ პოხუი კავო უსიპლიატ რა, მამენტ…

4-მსუქნებს გულის პრობლემები აქვთ ხშირად.

და რომ ჰკითხო, დამისაბუთეო, ჩემს ფეხებს დაასაბუთებს! სადღაც გაიგონა და ინტელექტუალური სახით იმეორებს…

5-სექსის დროს მსუქანი კაცები მალე იღლებიან…

ჰეჰ..გოგო თუ ხარ, მოი ერთი აქანე, მოი..და წამზომიც წამაიღე…

6-მსუქანი კაცები უფრო სუნიანები არიან.

ოე, გამხდარო! რა უნდა შენს ცხვირს ჩემს იღლიაში?!

7-მსუქანი ქალები არამიმზიდველები არიან.

სამაგიეროდ მენჯის ძვალი არ მერჭობა!

8-მსუქანი კაცები უფრო კომპლექსიანები არიან.

(იხ. 5-ე მცდარი აზრის კომენტარი)

 

42-ე ბატალიონი (Untold stories)

42-ე ბატალიონის სნაიპერთა ჯგუფში ორი სნაიპერია, რომლებსაც “ერთკალიბრიანებს” ეძახიან. ბიჭები ერთმანეთს ძმებივით გვანან, თუმცა ძმები არ არიან. ორივე ერთნაირად დაბალია, ბავშვური გამომეტყველებით, საოცარი იუმორის გრძნობით. თუმცა, თუ მათ თვალებში ჩახედავთ, სევდასა და ტკივილს შეამჩნევთ. ეს სევდა და ტკივილი ბიჭებს 2008 წლის აგვისტოს ომიდან მოსდევთ. აგვისტოში, ორივე 42-ე ბატალიონის შემადგენლობაში იბრძოდა, სნაიპერთა ჯგუფში. ყველას გექნებათ ნანახი ვიდეო, სადაც ჩვენი ჯარისკაცების გვამებია ასახული ნაძვნარში..ეს იყო ე.წ “დუბოვაია როშა” და 42-ე ბატალიონი მოჰყვა მაგ დაბომბვაში. 20-ზე მეტი მებრძოლი დაიღუპა რამდენიმე წუთში, ათეულობით დაიჭრა. ბიჭები მაგ დაბომბვას გადაურჩნენ.

ამავე ბატალიონში მსახურობდა ჩემი ძველი ნაცნობი, რომელთანაც ერთად ერაყში ვმსახურობდი 2006-2007 წლებში. ის აგვისტოს ომში დაიღუპა, მას ჭურვის ნამსხვრევი მოხდა. ისინი ცხინვალში იყვნენ და ცდილობდნენ მოწინააღმდეგის განადგურებას, რა დროსაც განახლდა იერიში…ჩემი ნაცნობი შებარბაცდა, ჯავშანჟილეტს მოკიდა ხელი და დავარდა. მასთან მივართა სნაიპერი და უთხრა: ” ნუ ნერვიულობ, დიდი ჭრილობა არ არის, ოდნავ გაგკრა”. ის იტყუებოდა…ჯავშანჟილეტის  ქვემოდან სისხლი ჟონავდა. სნაიპერმა მას ჟავშანჟილეტი გაუხსნა და ნახა უზარმაზარი ჭრილობა. ნამსხვრევს შეეღწია ჯავშანჟილეტში. სისხლის შეჩერების მიზნით მან ჭრილობას ხელი დაადო და…ხელი სხეულში ჩავიდა. იმდენად დიდი იყო ნამსხვრევი, რომ დაფლითა სხეულის ნაწილი. ჯარისკაცი სნაიპერის ხელებში დალია სული. მან ხელში აიყვანა დაღუპული მეგობარი, რომელიც მასზე მინიმუმ ორჯერ მეტს იწონიდა და გაიყვანა ბრძოლის ველიდან, მოწინააღმდეგის ცეცხლის ქვეშ! დაღლას საერთოდ ვერ გრძნობდა, ის უბრალოდ მირბოდა, სანამ გზაში ტოიოტა ჰაილუქსის მარკის ავტომანქანა არ დახვდა და დაღუპული არ წაიყვანა…ის ჩამოჯდა, თავისი მათარიდან ერთი ყლუპი წყალი დალია, საბრძოლო მარაგი შეამოწმა და ბრძოლაში დაბრუნდა, თავის მეგობრებთან ერთად…

 

Diablo, the luckiest dog!

აქა არს ამბავი დიაბლოსი..ჩვეუელბრივი, მაწანწალა, უპატრონო ძაღლისა, რომელსაც მოულოდნელად გაეხსნა ბედი და ახლა, როდესაც მე ამ პოსტს ვწერ, ის ალბათ ბილის ბასეინთან ნავარდობს ვირჯინია ბიჩის სანაპიროზედ…ყველაფერი კი ასე დაიწყო!

ამერიკელი საზღვაო ქვეითები ჩამოვიდნენ საქართველოში ქართული ბატალიონის ავღანეთის მისიისთვის მოსამზადებლად. განლაგდნენ ბაზაზე. როგორც ყველგან არის ხოლმე, იმ ბაზაზეც იყვნენ მაწანწალა ძაღლები, რომლებიც ყველა გამვლელს უქიცინებენ კუდებს. ეს ძაღლუკა ერთი მათგანი იყო. დაინახა თუ არა ბილი, მიუვარდა ფეხებში, აუქიცინა კუდი და წაეთამაშა. ბილსაც მოეწონა ძაღლი, მოეფერა, ერთი-ორი თბილი სიტყვა უთხრა და წავიდა..ძაღლი გაყვა. როდესაც ბილი შევიდა თავის ოთახში, ძაღლი ოთახის კარებთან დაწვა და იქ იწვა მთელი ღამე.  რაოდენ გაკვირვებული იყო ბილი, როდესაც დილით ეს ძაღლუკა კარებთან დახვდა…სახელზე ბევრი არ უფიქრია, იმ დღიდან ძაღლუკას ყველა დიაბლოს ეძახდა. საყელო უყიდა, ზედ დააწერა US MARINES და Diablo, წავიდა გუდვილში და უყიდა დიდი ჩაპი, მერე ელიავაზე იყიდა ხის სახლი, წაიყვანა ვეტერინართან (დიაბლო ნაჩხუბარი იყო და ჰქონდა ჭრილობები), სადაც დაუმუშავეს ჭრილობა, დაბანეს, აცრეს..როცა დიაბლო მოიყვანეს, ვერავინ იცნო. სხვა ძაღლებსაც თითქოს ზევიდან უყურებდა, ისინი კიდე შურით სკდებოდნენ..რამდენჯერმე გაიწიეს, მაგრამ ბილისგან ქვების კასკადი და გინება მიიღს..დიაბლო ოჯახის წევრი გახდა!

საოცარი ის იყო, რომ ადამიანის ხასიათს გრძნობდა..თუ ცუდ ხასიათზე იყავი, ნერვებზე არ თამაშობდა..მოვიდოდა, მოგესალმებოდა და წავიდოდა. თუ ხედავდა, რომ კარგ ხასიათზე ხარ, მოვიდოდა და წაგეთამაშებოდა. საოცრად ჭკვიანი ძაღლი! ბრძანებები ესმოდა ორ ენაზე, ინგლისურ და ქართულ ენებს ემორჩილებოდა..დიაბლო, დაჯეკი!დაწექი!მოდი აქ! მომე თათი…დიაბლო ბაზის ლეგენდად იქცა.

იმავე ბაზაზე მსახურობდა ერთი ექიმი, ანუ დოკი, ისიც საზღვაო ქვეითი იყო, მაგრამ უმეტესობა მას ვერ იტანდა. ძირითადად ხასიათის გამო. დოკი მათ ვერაფერს ეუბნებოდა, სამაგიეროდ მთელს ჯავრს იყრიდა დიაბლოზე. ერთხელ, როდესაც ბილი გასული იყო ბაზიდან, მან გამოუძახა ვეტ.სამსახურს, რომლებსაც ევალებოდათ მაწანწალა ძაღლების დაჭერა. შემდეგ რას უშვრებოდნენ, არ ვიცი, მგონი, აძინებდნენ..დიაბლოც დაიჭირეს, მაგრამ ამ დროს გამოჩნდა ბილი და პირდაპირ მიკროავტობუსიდან, გალიიდან გამოიყვანა ძაღლი! დოკს, რა თქმა უნდა, იმ დღეს სერიოზულად მოხვდა.მას მერე ის დიაბლოს ვერაფერს აკლებდა.

დადგა ბილის წასვლის დრო. მას ბევრი არ უფიქრია..წავიდა “ზოოპლაზაში”, იყიდა დიდი გალია (ძაღლის გადასაზიდად თვითმფრინავით), გაუფორმა ყველა საბუთი და 36 სთ-ში დიაბლომ თავი ამოყო ვირჯინიაში! ბილის საცოლის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა! ახლა ბილს ჰყავს 3 ძაღლი, მათ შორის დიაბლოა. ყველაზე იღბლიანი ძაღლი, რაც კი ოდესმე შემხვედრია ჩემს ცხოვრებაში!

სურათზე დიაბლო (შავი) თავის ახალ მეგობართან

 

საზღვაო ქვეითების დაბადების დღე

წელს აშშ-ს საზღვაო ქვეითთა კორპუსი დაარსებიდან 234-ე წლისთავს ზეიმობდა. საზეიმო ღონისძიება თბილისშიც გაიმართა, რადგან თბილისში საზღვაო ქვეითების გარკვეული რაოდენობა იმყოფება. ისინი აშშ-ს საელჩოს იცავენ. ცერემონია შერატონ მეტეხი პალასში გაიმართა ნუ მე “დამპატიჟეს”. ბრჭყალებში იმიტომ დავწერე, რომ ერთი კაცის შესვლა 60 დოლარი ღირდა. არ ვიცი სხვებისთვის როგორ იყო, მაგრამ მე გადავიხადე, მეუღლეც თან მახლდა, მოკლედ 120 დოლარში გადავვარდი მაგრამ ეგ ჯერ კიდევ, როგორც იტყვიან, “ცვეტოჩები” იყო. აღმოჩნდა, რომ ჩემს კოსტიუმში აწი ვერ ვეტევი. დროთაგანმავლობაში ის დაპარატავდა თუ მე გავიზარდე, ვერ გეტყვით..მოკლედ, დავლაშქრე ლილო და 200 ლარად ვიყიდე კოსტიუმი, შემდეგ რომელიღაც მაღაზიაში ფასდაკლებაში მოყოლებული ფეხსაცმელი ავაგდე, თმა შევიჭერი, ვიბანავე, გამოვიძახე ტაქსი და გავიშურე შერატონში. შერატონის შესასვლელში დაცვის უპრეცედენტო რაოდენობა დამხვდა. ვიფიქრე, არ შეგვიშვებენ-თქო და ფეხით სიარულისთვის მოვემზადე. დავცის წევრმა უთხრა ტაქსის მძღოლს, სტუმარი დატოვეთ და ეგრევე გამობრუნდითო. მეც სერიოზულობისთვის ინგლისურად რამდენიმე ფრაზა წავრმოთქვი მოკლედ, მივედით შერატონში..ნუ იქ საზოგადოება შეგვხვდაააა, როგორც იტყვიან ფოე ფოე ხალხი აშშ-ს ელჩი, სამხედრო ატაშე, დიპ.კოსპუსი, საზღვაო ქვეითების სამეთაურო რგოლი..და რა თქმა უნდა საზღვაო ქვეითები..თავიდანვე ვიცოდი, რომ ბარი იყო უფასო, ანუ რაც გინდა და რამდენიც გინდა. ვისკი, ტეკილა, იეგერმაისტერი..არადა “ძაკუსკის” გარეშე ვერ ვსვავ, ზაკუსკა კიდე არ იყო. როგორც იქნა დავსხედით მაგიდასთან…თუ ვინმე ოდესმე იყო მსგავს წვეულებაზე, ამერიკულზე განსაკუთრებით, იცის რომ ბოლოს ყველა რჩება მშიერი! ჯერ მომიტანეს რაღც ხორცის პარიდოა, შემდეგ რაღაც სითხე, სუპად წოდებული..ბევრი რომ არ გავატრაკო ვიტყვი, რომ საღამოს მშიოდა უსასტიკესად. მეთქი სახინკლეში წავიდეთ, 24 სთ-იანში…რით, კოსტიუმითა და ჰალსტუხით? ჭამის ნაცვლად ცეკვა გადავწყვიტე და იმდენი ვიცეკვე, ახალნაყიდი ტუფლები გავცვითე თითქმის ბოლომდე მაგრამ ელჩს მაინც ვერ გადავუჯოკრე…კიდევ კარგი შეიცვალა ელჩი, თორემ ჯონ ტეფტის ცეკვის ხილვას ნამდვილად ვერ ავიტანდი…

მაინც სხვა არის ამერიკა..

 

წუთიერი სიხარული

მაგარი გატეხილში ვარ დღეს, ასეთ ბანძ განწყობაზე არ ვყოფილვარ კარგა ხანია უკვე..მაშინაც კი, როდესაც ხელფასს მიგვიანებდნენ…

ეჰ, არადა რა კარგი გრძნობაა, როდესაც შენს ანგარიშზე “მოულოდნელად” ჩნდება 3000 ლარი. აი ხანდახან რომ ეშლება რომელიმეს ტელეფონის ანგარიშის შევსება და შენს ნომერზე დაგერიცხება ლარი, ასეთი გრძნობაა ზუსტად, ოღონდ 3000-ჯერ უკეთესი. დღეს ზუსტად ასე დამემართა. მივდივარ ჩემთვის, უნდა გამოვიტანო 30 ლარი, ლომბარდში პროცენტი მქონდა შესატანი..ჰოდა, შევთხარე ეს დედანაქაში კარტა და ხელმისაწვდომი თანდა 2860 ლარიო. ვემთხვიე ბანკომატს, მეთქი ოეეეეეეეეეეე. გამოვიტანე 1500 ლარი, ვეტაკე ეგრევე ლომბარდს, პროცენტი კი არა გამომაქვს თქო ყველაფერი (სადღაც 700 ლარის მქონდა რა..). ვალების დარიგება დავაპირე და ამ დროს მირეკავს უფროსი და ნაზი ხმით მეკითხება, დღეს “შემთხვევით” ფული ხომ არ დაგიჯდა ანგარიშზეო. მეთქი არა რა ფული რის ფულიო..ნუ ატრაკებ ახლაო შენაო  მოკლედ, ფირმაში სადაც ვმუშაობ, რომელიღაც ჯეელს შეეშალა და ოთხშაბათს დარიცხული ხელფასი ხელმეორედ დამირიცხა, და როგორც აღმოჩნდა, არა მარტო მე, არამედ ყველას..არადა, რა კარგი ბათინკები იყიდება ამაზონზე, რა კარგი ჯინსები..

ბანკიდან დამირეკეს, ხვალ გთხოვთ დააბრუნოთ თანხა..მადლობა გადავუხადე წუთიერი სიხარულისთვის. აი ასეთებიც ხდება ხოლმე.

ამის დედაც, ჯეკ!

 

გიორგობა, ხინკალი და…

სნაიპერები სახურავზე. რა ჭირი უნდოდათ მანდ, არ ვიცი. ალბათ პერიმეტრს აკონტროლებდნენ. მიუხედავად იმისა რომ აზრი არ ჰქონდა. პერიმეტრი იმდენად გადაწეული იყო წითელი ზონის სიღრმეში, რომ ჩვეულებრივი, საშტატო “ესვედეთი” მსროლელი ვერაფერს იზამდა. კაცი დურბინტით საკმარისი იქნებოდა, მაგრამ…ფაქტი რომ სნაიპერები აკონტროლებენ სიტუაციას, მამშვიდებდა.

2006 წლის 23 ნოემბერი, გიორგობა. ამ დღისთვის საგანგებოთ მოვემზადეთ. ღორი ვერ ვიშოვეთ რა თქმა უნდა, მაგრამ ცვხრები გვყავდა ოხრად. თან იაფად. ყოველშემთხვევაში, ვარკეთილის ხიდების ქვეშ რომ იყიდება გაძვალტყავებული ცხვარი 120 ლარად, მაგ თანხაში 3 ცალი მოგვივიდა ბაღდადში. საწყლები…არ უნდოდათ სიკვდილი, მაგრამ მოუწიათ. ასეთია მათი ბედი.

ბევრი რომ არ ვილაპარაკო ღრმადფილოსოფიურ თემებსა და ცვრების ბედზე კაცობრიობის არსებობის ისტორიაში, გეტყვით რომ კარგი დღე გამოვიდა. დილიდან ქალები ფუსფუსებდნენ ბუნკერში, სადაც სამზარეულო იყო მოწყობილი. აკეთებდნენ ხინკალს. სასახლის უკანა ეზოში მოწყობილი იყო საქეიფო ადგილი, გაიშალა სუფრა, ენთო ცეცხლი სადაც მწვადი იწვებოდა (აქ უკვე ცხონებული ხცვრის ხორცისგან). ველოდებოდით სტუმრებს..და ისინიც გამოჩნდენ. ბრიგადის მეთაური თავისი ამალით. ..გამოტანილი გვქონდა მუსიკალური ცენტრი, ბოლო ხმაზე ჩართული იყო ერისიონის კომპოზიციები. მე ჭამა არ მაცალეს, ვინ მაცლიდა?ყველა ლაპარაკობდა, ზოგი თემაზე, ზოგი სისულელეზე..მე კი ვთარგმნიდი. საბოლოოდ შემხვდა ცივი ხინკალი და მწვადის ნარჩენები.

ეს დღე დამამახსოვრდა იმით, რომ ამერიკელების წასვლის შემდეგ არანორმალურად დავთვერი..თითქმის არაფერი მახსოვდა და მეორე დღეს მომიყვეს, რომ თურმე არაბ გოგოს ვუხსნიდი სიყვარულს..არადა მართლა მომწონდა სამარა (ასე ჰქვია). ლამაზი გოგო იყო ძალიან, ჩადრი უხდებოდა..

 

ექშენის მონატრება

მენატრება რო?როგორ შეიძლება ადამიანს ენატრებოდეს ხიფათი და მუდმივი სტრესი?რისი ბრალია ეს?რავი აბა, ნეტავ ეგ ვიცოდე…

ჩემს სამსახურს არაუშავს რა, ვერ ვიტყვი რომ ბოლომდე კმაყოფილი ვარ და ვიხარჯები, მაგრამ ახლა ასეა საჭირო და ვმუშაობ რა..გარემოს დაცვის ინსპექცია..ნამდვილად არასდროს მიფიქრია რომ ამ სამსახურში ვიმუშავებდი მეხუთე თვეა აქ ვარ..იცით რა მაკავებს ამ სამსახურში?საოცრად თბილი და მეგობრული კოლექტივი. და, რაც მთავარია, კარგი უფროსობა…თავად სამუშაოს შინაარსი კი ბოლომდე ვერ ჯდება ჩემს ხასიათში..ბოლო დროს ხშირად ვფიქრობ სხვა სამსახურში გადასვლაზე, უფრო ძალოვან სტრუქტურებში. ჯარის კარები ჩემთვის სამუდამოდ ჩაიკეტა. რა დარჩა?პოლიცია?ერთი სერიოზული პრობლემა მაქვს: ტარება არ ვიცი. ეს კი აუცილებელი პირობაა პოლიციაში მუშაობის დასაწყებად..არის კიდევ ბევრი ვარიანტი, მაგრამ ეს მეორეხარისხოვანია..

პირველხარისხოვანი კი ის არის, რომ მშვიდ ცხოვრებას ვერ ვირგებ. კაცმა რომ იკითხოს, რა ჭირი მინდა ძალოვანებში?ოჯახი მყავს, მეუღლე, ბავშვზე ვოცნებობთ. რა მესაჭიროება ძალოვან სტრუქტურებში?მაგრამ არსებობს ერთი რამ, რის გარეშეც სამუშოს ასი პროცენტით ვერ შეასრულებ: მოტივაციაა. მოტივაცია გეხმარება დაიხარჯო ბოლომდე, შენი საქმე აკეთო ხუთიანზე, სამსახურში მიდიოდე ხალისით. ალბათ დაველაპარაკები უფროსს და რეკომენდაციას ვთხოვ სხვა სამსახურში გადასაყვანად. არ ვიცი..მეუღლესთან ამ თემაზე არ მისაუბრია, წინასწარ ვიცი რომ წინააღმდეგი იქნება. დილემის წინაშე ვდგავარ, საოცარი დილემის წინაშე.

არის კიდევ ერთი მომენტი: კარიერა. კარიერისტი არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ რაღაც პრიორიტეტები ხომ უნდა არსებობდეს ცხოვრებაში. 22 წლამდე დარწმუნებული ვიყავი რომ მფრინავი გავხდებოდი და მთელს ჩემს ცხოვრებას დავუთმობდი ამ პროფესიას, ამიტომაც სხვა ვარიანტებს არ განვიხილავდი. ახლა, როდესაც მფრინავობაზე ოცნებაც კი ამიკრძალეს ექიმებმა, ავღმოჩნდი ხაფანგში. არ ვიცი, რა მინდა…გდი-ში კარიერის გაკეთებას ნამდვილად არ ვაპირებ. სხვაგან სად?მაგისტრის წოდებამდე ჯერ კიდევ ორი წელი მაქვს. დიპლომატიურ სამსახურს მოვკიდო ხელი?არ ვიცი, ნამდვილად არ ვიცი…

ვიფიქრებ…ალბათ ანტიტეტორისტულ დეპარტამენტში…ალბათ…

 

როგორ ვისწავლოთ მანქანის ტარება?

როდესაც ვამბობ, რომ მე მანქანის ტარება არ ვიცი, ყველა გაკვირვებული მზერით მეკითხება: კიმარა, ბაიკის ტარება თუ იცი, მანქანის ტარება როგორ არ იციო?ეს ხომ უმარტივესია.

ჰებიჯო, არ ვიცი და გამშოლტე თუ გინდა..მართლა არ ვიცი ნუ გადავწყვიტე, რომ აუცილებლად უნდა ვისწავლო. ადრე თავს იმით ვიწყნარებდი, რომ ჩემი მეუღლე ამ საკითხში უფრო ნიჭიერია, ტარებაც იცის და მართვის მოწმობის აღებაც არ გაუჭირდება-თქო და თუ გვეყოლა მანქანა, ის დაჯდება. ნურასუკაცრავად. მე ამას არ დავუშვებ. დროა მოვკიდო საქმეს ხელი და დავიწყო სწავლა…

საქმეს ხელი მოვკიდე სამსახურში. ჩვენს დეპარტამენტს ჰყავს ე.წ “პიკაპები”, მიცუბიში ელ-200. კარგი “ვნედაროჟნიკია”, 2,5-იანი ძრავით, მექანიკური გადაცემათა კოლოფით. მოკლედ საქმეს რომ სჭირდება, ეგეთია რა. მეთქი ამაზე უნდა ვისწავლო. ჩემი მეწყვილე დავიყოლიე, მეთქი ძამა, მაინც ღამის სმენაში ვართ, გზები ცარიელია, რულის ტრიალს მაინც დავამუღამებ-თქო. კარგიო. აი აქ როგორ შეცდა, მერე გაიგო..ნუ იმ ღამემ ჩაიარა საკმაოდ მშვიდად. მთელი ზაჰესი, ავჭალა, დიღმის შემოსასველი შემოვიარე მარტო მე. ვისწავლე დაძვრა, მათ შორი აღმართზეც, სიჩქარეების გადართვა, მოხვევა, დამუხრუჭება და ა.შ. შემდეგ მორიგეობაზე ჩავთვალე, რომ კარგი მძღოლი ვარ და უფრო გავთამამდი და შუადღესაც გავედი გზაზე აეროპორტის ასახვევიდან ავედი მერვე პოლკში, იქიდან ვაზისუბანში და გადავედი თბილისის ზღვაზე. აი აქ დაიწყო ერთი ამბავი..მთავარ გზაზე გადასვლისთვის ვემზადებოდი. მანქანები გავატარე და როგორც იქნა დავიწყე გასვლა. ამ გასვლაში მოპირდაპირე მხრიდან გამოვარდა დებილი მერსედესი და მოქრის. რა თქმა უნდა დავიბენი, გაზს დავაჭირე ფეხი (გამეკვანძა მგონი), ცეპლენიას ავუშვი, ისეთი დრიფტით შევედი, დომენიკ ტორეტოს შეშურდებოდა “აწყვეტილებიდან”. ეს ჩემი მეწყვილე თვალსა და ხელს შუა გაჭაღარავდა, ორი ღერი ჰქონდა თავზე შერჩენილი, ისიც გავუთეთრე. ნუ მოკლედ, როგორც იქნა მანქანა გავასწორე..ბოლოს მეუბნება, ან გაზს ფეხი აუშვი, ან მეორეში გადართე, გასკდა ბლიად მატორიო ასე რომ, დამწყებო მძღოლებო, ტარების სწავლისას გაითვალისწინეთ შემდეგი:

1-აუცილებლად იარეთ ინსტრუქტორთან. არ ენდოთ მეგობარს, რომელიც თქვენს თვალში შუმახერია.

2-ინსტრუქტორთან მოიქეცით წყნარად, მშვიდად აიტანეთი მისი რჩევები და ხშირად ყვირილიც. მერწმუნეთ, ეს თქვენთვის ხდება

3-არასდროს, ვიმეორებ, არასდროს არ გამოიყენოთ სამსახურეობრივი მანქანა ტარების სასწავლებლად! ის ხომ ძვირი ღირს..გინდათ მერე ერთი წელი ხელფასიდან იხადოთ?ხომ არ გინდათ?მაგას ჯობია 15 ლარი და ერთი საათი იარე ოპელ ასტრით. ისიც კაი მანქანაა, მერე რა რომ ჟოპელია

 

Wish-List for 2009

2009 წელი ხარის წელია, ანუ ჩემი წერლია 21 აპრილს ვხდები 24 წლის..წინათგრძნობა მაქვს, რომ ეს წელი იქნება ბევრის მომტანი და ასევე ბევრი რამის შემცვლელი…ხოდა გადავწყვიტე ჩამომეწერა ჩემი სურვილების სია. შეიძლება ითქვას, გეგმების სიაც არის იმიტომ რომ ამ სურვილების რეალიზებას ვგეგმავ წელს. მაშ ასე:

1-ყველა ვალის გასტუმრება

ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ამ ვალებმა ტვინი წაიღეს უკვე სერიოზულად. თან ხალხის მრცხვენია, ვისი ვალიც მაქვს. არ მაწვებიან, მაგრამ საკუთარი სინდის-ნამუსი მაწვება, რაც ჩემთვის პირადად გაცილებით მძიმეა. წელს ამ პრობლემას ვაგვარებ.

2-პროექტის განხორციელება.

პროექტის დეტალებზე არ ვისაუბრებ, მაგრამ ყველაფერი თითქმის მოგვარებულია, სპონსორი ელოდება ამ მიტინგების დასრულებას. მაინც არ რისკავს თანხის ჩადებას ამ ეტაპზე, მაგრამ პროექტი მოეწონა და, რაც მთავარია, ბიუჯეტიც. მაქსიმალურად შევკვეცე და 3 თვეში ხარჯები 19000 აშშ დოლარამდე დავიყვანე. მოკლედ, ამასაც მოვრჩები.

3- ორ-ოთახიან ბინაში გადასვლა.

ძალიან მინდა. მინდა კი არა, მჭირდება. სანამ არ გავფართოვდებით, ბავშვზე საუბარი ზედმეტია (ამიტომაც არ არის ბავშვი პირველ ნომრად ამ სიაში )

4-ბაიკი

ერთი ნორმალური მოტოციკლეტი არ მეღირსა რა პროექტი დაიწყოს და ჩემდა თავად არ მყიდველის!იშ!აი ეგრე!

5-წელს ზღვაზე წასვლა აუცილებლად!

ყოველ მიზეზ გარეშე. სულ რომ ცეცხლის წვიმა წამოვიდეს და ტრაკში ელვა მომხვდეს 50000 ვოლტიანი, წელს ზღვაზე მაინც მივდივარ

6-სწავლის გაგრძელება

მეყოფა, რაც გავაცდინე ამ კრიზისის და ომის გამო..ყველაფერს ანაზღაურება უნდა..

7-ყველა ზემოთჩამოთვლილი პუნქტების შესრულება!