აქა არს ამბავი დიაბლოსი..ჩვეუელბრივი, მაწანწალა, უპატრონო ძაღლისა, რომელსაც მოულოდნელად გაეხსნა ბედი და ახლა, როდესაც მე ამ პოსტს ვწერ, ის ალბათ ბილის ბასეინთან ნავარდობს ვირჯინია ბიჩის სანაპიროზედ…ყველაფერი კი ასე დაიწყო!

ამერიკელი საზღვაო ქვეითები ჩამოვიდნენ საქართველოში ქართული ბატალიონის ავღანეთის მისიისთვის მოსამზადებლად. განლაგდნენ ბაზაზე. როგორც ყველგან არის ხოლმე, იმ ბაზაზეც იყვნენ მაწანწალა ძაღლები, რომლებიც ყველა გამვლელს უქიცინებენ კუდებს. ეს ძაღლუკა ერთი მათგანი იყო. დაინახა თუ არა ბილი, მიუვარდა ფეხებში, აუქიცინა კუდი და წაეთამაშა. ბილსაც მოეწონა ძაღლი, მოეფერა, ერთი-ორი თბილი სიტყვა უთხრა და წავიდა..ძაღლი გაყვა. როდესაც ბილი შევიდა თავის ოთახში, ძაღლი ოთახის კარებთან დაწვა და იქ იწვა მთელი ღამე.  რაოდენ გაკვირვებული იყო ბილი, როდესაც დილით ეს ძაღლუკა კარებთან დახვდა…სახელზე ბევრი არ უფიქრია, იმ დღიდან ძაღლუკას ყველა დიაბლოს ეძახდა. საყელო უყიდა, ზედ დააწერა US MARINES და Diablo, წავიდა გუდვილში და უყიდა დიდი ჩაპი, მერე ელიავაზე იყიდა ხის სახლი, წაიყვანა ვეტერინართან (დიაბლო ნაჩხუბარი იყო და ჰქონდა ჭრილობები), სადაც დაუმუშავეს ჭრილობა, დაბანეს, აცრეს..როცა დიაბლო მოიყვანეს, ვერავინ იცნო. სხვა ძაღლებსაც თითქოს ზევიდან უყურებდა, ისინი კიდე შურით სკდებოდნენ..რამდენჯერმე გაიწიეს, მაგრამ ბილისგან ქვების კასკადი და გინება მიიღს..დიაბლო ოჯახის წევრი გახდა!

საოცარი ის იყო, რომ ადამიანის ხასიათს გრძნობდა..თუ ცუდ ხასიათზე იყავი, ნერვებზე არ თამაშობდა..მოვიდოდა, მოგესალმებოდა და წავიდოდა. თუ ხედავდა, რომ კარგ ხასიათზე ხარ, მოვიდოდა და წაგეთამაშებოდა. საოცრად ჭკვიანი ძაღლი! ბრძანებები ესმოდა ორ ენაზე, ინგლისურ და ქართულ ენებს ემორჩილებოდა..დიაბლო, დაჯეკი!დაწექი!მოდი აქ! მომე თათი…დიაბლო ბაზის ლეგენდად იქცა.

იმავე ბაზაზე მსახურობდა ერთი ექიმი, ანუ დოკი, ისიც საზღვაო ქვეითი იყო, მაგრამ უმეტესობა მას ვერ იტანდა. ძირითადად ხასიათის გამო. დოკი მათ ვერაფერს ეუბნებოდა, სამაგიეროდ მთელს ჯავრს იყრიდა დიაბლოზე. ერთხელ, როდესაც ბილი გასული იყო ბაზიდან, მან გამოუძახა ვეტ.სამსახურს, რომლებსაც ევალებოდათ მაწანწალა ძაღლების დაჭერა. შემდეგ რას უშვრებოდნენ, არ ვიცი, მგონი, აძინებდნენ..დიაბლოც დაიჭირეს, მაგრამ ამ დროს გამოჩნდა ბილი და პირდაპირ მიკროავტობუსიდან, გალიიდან გამოიყვანა ძაღლი! დოკს, რა თქმა უნდა, იმ დღეს სერიოზულად მოხვდა.მას მერე ის დიაბლოს ვერაფერს აკლებდა.

დადგა ბილის წასვლის დრო. მას ბევრი არ უფიქრია..წავიდა “ზოოპლაზაში”, იყიდა დიდი გალია (ძაღლის გადასაზიდად თვითმფრინავით), გაუფორმა ყველა საბუთი და 36 სთ-ში დიაბლომ თავი ამოყო ვირჯინიაში! ბილის საცოლის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა! ახლა ბილს ჰყავს 3 ძაღლი, მათ შორის დიაბლოა. ყველაზე იღბლიანი ძაღლი, რაც კი ოდესმე შემხვედრია ჩემს ცხოვრებაში!

სურათზე დიაბლო (შავი) თავის ახალ მეგობართან

წელს აშშ-ს საზღვაო ქვეითთა კორპუსი დაარსებიდან 234-ე წლისთავს ზეიმობდა. საზეიმო ღონისძიება თბილისშიც გაიმართა, რადგან თბილისში საზღვაო ქვეითების გარკვეული რაოდენობა იმყოფება. ისინი აშშ-ს საელჩოს იცავენ. ცერემონია შერატონ მეტეხი პალასში გაიმართა :) ნუ მე “დამპატიჟეს”. ბრჭყალებში იმიტომ დავწერე, რომ ერთი კაცის შესვლა 60 დოლარი ღირდა. არ ვიცი სხვებისთვის როგორ იყო, მაგრამ მე გადავიხადე, მეუღლეც თან მახლდა, მოკლედ 120 დოლარში გადავვარდი :) მაგრამ ეგ ჯერ კიდევ, როგორც იტყვიან, “ცვეტოჩები” იყო. აღმოჩნდა, რომ ჩემს კოსტიუმში აწი ვერ ვეტევი. დროთაგანმავლობაში ის დაპარატავდა თუ მე გავიზარდე, ვერ გეტყვით..მოკლედ, დავლაშქრე ლილო და 200 ლარად ვიყიდე კოსტიუმი, შემდეგ რომელიღაც მაღაზიაში ფასდაკლებაში მოყოლებული ფეხსაცმელი ავაგდე, თმა შევიჭერი, ვიბანავე, გამოვიძახე ტაქსი და გავიშურე შერატონში. შერატონის შესასვლელში დაცვის უპრეცედენტო რაოდენობა დამხვდა. ვიფიქრე, არ შეგვიშვებენ-თქო და ფეხით სიარულისთვის მოვემზადე. დავცის წევრმა უთხრა ტაქსის მძღოლს, სტუმარი დატოვეთ და ეგრევე გამობრუნდითო. მეც სერიოზულობისთვის ინგლისურად რამდენიმე ფრაზა წავრმოთქვი :) მოკლედ, მივედით შერატონში..ნუ იქ საზოგადოება შეგვხვდაააა, როგორც იტყვიან ფოე ფოე ხალხი :) აშშ-ს ელჩი, სამხედრო ატაშე, დიპ.კოსპუსი, საზღვაო ქვეითების სამეთაურო რგოლი..და რა თქმა უნდა საზღვაო ქვეითები..თავიდანვე ვიცოდი, რომ ბარი იყო უფასო, ანუ რაც გინდა და რამდენიც გინდა. ვისკი, ტეკილა, იეგერმაისტერი..არადა “ძაკუსკის” გარეშე ვერ ვსვავ, ზაკუსკა კიდე არ იყო. როგორც იქნა დავსხედით მაგიდასთან…თუ ვინმე ოდესმე იყო მსგავს წვეულებაზე, ამერიკულზე განსაკუთრებით, იცის რომ ბოლოს ყველა რჩება მშიერი! ჯერ მომიტანეს რაღც ხორცის პარიდოა, შემდეგ რაღაც სითხე, სუპად წოდებული..ბევრი რომ არ გავატრაკო ვიტყვი, რომ საღამოს მშიოდა უსასტიკესად. მეთქი სახინკლეში წავიდეთ, 24 სთ-იანში…რით, კოსტიუმითა და ჰალსტუხით? ჭამის ნაცვლად ცეკვა გადავწყვიტე და იმდენი ვიცეკვე, ახალნაყიდი ტუფლები გავცვითე თითქმის ბოლომდე :) მაგრამ ელჩს მაინც ვერ გადავუჯოკრე…კიდევ კარგი შეიცვალა ელჩი, თორემ ჯონ ტეფტის ცეკვის ხილვას ნამდვილად ვერ ავიტანდი…

მაინც სხვა არის ამერიკა..

მაგარი გატეხილში ვარ დღეს, ასეთ ბანძ განწყობაზე არ ვყოფილვარ კარგა ხანია უკვე..მაშინაც კი, როდესაც ხელფასს მიგვიანებდნენ…

ეჰ, არადა რა კარგი გრძნობაა, როდესაც შენს ანგარიშზე “მოულოდნელად” ჩნდება 3000 ლარი. აი ხანდახან რომ ეშლება რომელიმეს ტელეფონის ანგარიშის შევსება და შენს ნომერზე დაგერიცხება ლარი, ასეთი გრძნობაა ზუსტად, ოღონდ 3000-ჯერ უკეთესი. დღეს ზუსტად ასე დამემართა. მივდივარ ჩემთვის, უნდა გამოვიტანო 30 ლარი, ლომბარდში პროცენტი მქონდა შესატანი..ჰოდა, შევთხარე ეს დედანაქაში კარტა და ხელმისაწვდომი თანდა 2860 ლარიო. ვემთხვიე ბანკომატს, მეთქი ოეეეეეეეეეეე. გამოვიტანე 1500 ლარი, ვეტაკე ეგრევე ლომბარდს, პროცენტი კი არა გამომაქვს თქო ყველაფერი (სადღაც 700 ლარის მქონდა რა..). ვალების დარიგება დავაპირე და ამ დროს მირეკავს უფროსი და ნაზი ხმით მეკითხება, დღეს “შემთხვევით” ფული ხომ არ დაგიჯდა ანგარიშზეო. მეთქი არა რა ფული რის ფულიო..ნუ ატრაკებ ახლაო შენაო :D  მოკლედ, ფირმაში სადაც ვმუშაობ, რომელიღაც ჯეელს შეეშალა და ოთხშაბათს დარიცხული ხელფასი ხელმეორედ დამირიცხა, და როგორც აღმოჩნდა, არა მარტო მე, არამედ ყველას..არადა, რა კარგი ბათინკები იყიდება ამაზონზე, რა კარგი ჯინსები..

ბანკიდან დამირეკეს, ხვალ გთხოვთ დააბრუნოთ თანხა..მადლობა გადავუხადე წუთიერი სიხარულისთვის. აი ასეთებიც ხდება ხოლმე.

ამის დედაც, ჯეკ!

სნაიპერები სახურავზე. რა ჭირი უნდოდათ მანდ, არ ვიცი. ალბათ პერიმეტრს აკონტროლებდნენ. მიუხედავად იმისა რომ აზრი არ ჰქონდა. პერიმეტრი იმდენად გადაწეული იყო წითელი ზონის სიღრმეში, რომ ჩვეულებრივი, საშტატო “ესვედეთი” მსროლელი ვერაფერს იზამდა. კაცი დურბინტით საკმარისი იქნებოდა, მაგრამ…ფაქტი რომ სნაიპერები აკონტროლებენ სიტუაციას, მამშვიდებდა.

2006 წლის 23 ნოემბერი, გიორგობა. ამ დღისთვის საგანგებოთ მოვემზადეთ. ღორი ვერ ვიშოვეთ რა თქმა უნდა, მაგრამ ცვხრები გვყავდა ოხრად. თან იაფად. ყოველშემთხვევაში, ვარკეთილის ხიდების ქვეშ რომ იყიდება გაძვალტყავებული ცხვარი 120 ლარად, მაგ თანხაში 3 ცალი მოგვივიდა ბაღდადში. საწყლები…არ უნდოდათ სიკვდილი, მაგრამ მოუწიათ. ასეთია მათი ბედი.

ბევრი რომ არ ვილაპარაკო ღრმადფილოსოფიურ თემებსა და ცვრების ბედზე კაცობრიობის არსებობის ისტორიაში, გეტყვით რომ კარგი დღე გამოვიდა. დილიდან ქალები ფუსფუსებდნენ ბუნკერში, სადაც სამზარეულო იყო მოწყობილი. აკეთებდნენ ხინკალს. სასახლის უკანა ეზოში მოწყობილი იყო საქეიფო ადგილი, გაიშალა სუფრა, ენთო ცეცხლი სადაც მწვადი იწვებოდა (აქ უკვე ცხონებული ხცვრის ხორცისგან). ველოდებოდით სტუმრებს..და ისინიც გამოჩნდენ. ბრიგადის მეთაური თავისი ამალით. ..გამოტანილი გვქონდა მუსიკალური ცენტრი, ბოლო ხმაზე ჩართული იყო ერისიონის კომპოზიციები. მე ჭამა არ მაცალეს, ვინ მაცლიდა?ყველა ლაპარაკობდა, ზოგი თემაზე, ზოგი სისულელეზე..მე კი ვთარგმნიდი. საბოლოოდ შემხვდა ცივი ხინკალი და მწვადის ნარჩენები.

ეს დღე დამამახსოვრდა იმით, რომ ამერიკელების წასვლის შემდეგ არანორმალურად დავთვერი..თითქმის არაფერი მახსოვდა და მეორე დღეს მომიყვეს, რომ თურმე არაბ გოგოს ვუხსნიდი სიყვარულს..არადა მართლა მომწონდა სამარა (ასე ჰქვია). ლამაზი გოგო იყო ძალიან, ჩადრი უხდებოდა..

მენატრება რო?როგორ შეიძლება ადამიანს ენატრებოდეს ხიფათი და მუდმივი სტრესი?რისი ბრალია ეს?რავი აბა, ნეტავ ეგ ვიცოდე…

ჩემს სამსახურს არაუშავს რა, ვერ ვიტყვი რომ ბოლომდე კმაყოფილი ვარ და ვიხარჯები, მაგრამ ახლა ასეა საჭირო და ვმუშაობ რა..გარემოს დაცვის ინსპექცია..ნამდვილად არასდროს მიფიქრია რომ ამ სამსახურში ვიმუშავებდი :) :) მეხუთე თვეა აქ ვარ..იცით რა მაკავებს ამ სამსახურში?საოცრად თბილი და მეგობრული კოლექტივი. და, რაც მთავარია, კარგი უფროსობა…თავად სამუშაოს შინაარსი კი ბოლომდე ვერ ჯდება ჩემს ხასიათში..ბოლო დროს ხშირად ვფიქრობ სხვა სამსახურში გადასვლაზე, უფრო ძალოვან სტრუქტურებში. ჯარის კარები ჩემთვის სამუდამოდ ჩაიკეტა. რა დარჩა?პოლიცია?ერთი სერიოზული პრობლემა მაქვს: ტარება არ ვიცი. ეს კი აუცილებელი პირობაა პოლიციაში მუშაობის დასაწყებად..არის კიდევ ბევრი ვარიანტი, მაგრამ ეს მეორეხარისხოვანია..

პირველხარისხოვანი კი ის არის, რომ მშვიდ ცხოვრებას ვერ ვირგებ. კაცმა რომ იკითხოს, რა ჭირი მინდა ძალოვანებში?ოჯახი მყავს, მეუღლე, ბავშვზე ვოცნებობთ. რა მესაჭიროება ძალოვან სტრუქტურებში?მაგრამ არსებობს ერთი რამ, რის გარეშეც სამუშოს ასი პროცენტით ვერ შეასრულებ: მოტივაციაა. მოტივაცია გეხმარება დაიხარჯო ბოლომდე, შენი საქმე აკეთო ხუთიანზე, სამსახურში მიდიოდე ხალისით. ალბათ დაველაპარაკები უფროსს და რეკომენდაციას ვთხოვ სხვა სამსახურში გადასაყვანად. არ ვიცი..მეუღლესთან ამ თემაზე არ მისაუბრია, წინასწარ ვიცი რომ წინააღმდეგი იქნება. დილემის წინაშე ვდგავარ, საოცარი დილემის წინაშე.

არის კიდევ ერთი მომენტი: კარიერა. კარიერისტი არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ რაღაც პრიორიტეტები ხომ უნდა არსებობდეს ცხოვრებაში. 22 წლამდე დარწმუნებული ვიყავი რომ მფრინავი გავხდებოდი და მთელს ჩემს ცხოვრებას დავუთმობდი ამ პროფესიას, ამიტომაც სხვა ვარიანტებს არ განვიხილავდი. ახლა, როდესაც მფრინავობაზე ოცნებაც კი ამიკრძალეს ექიმებმა, ავღმოჩნდი ხაფანგში. არ ვიცი, რა მინდა…გდი-ში კარიერის გაკეთებას ნამდვილად არ ვაპირებ. სხვაგან სად?მაგისტრის წოდებამდე ჯერ კიდევ ორი წელი მაქვს. დიპლომატიურ სამსახურს მოვკიდო ხელი?არ ვიცი, ნამდვილად არ ვიცი…

ვიფიქრებ…ალბათ ანტიტეტორისტულ დეპარტამენტში…ალბათ…

როდესაც ვამბობ, რომ მე მანქანის ტარება არ ვიცი, ყველა გაკვირვებული მზერით მეკითხება: კიმარა, ბაიკის ტარება თუ იცი, მანქანის ტარება როგორ არ იციო?ეს ხომ უმარტივესია.

ჰებიჯო, არ ვიცი და გამშოლტე თუ გინდა..მართლა არ ვიცი :D ნუ გადავწყვიტე, რომ აუცილებლად უნდა ვისწავლო. ადრე თავს იმით ვიწყნარებდი, რომ ჩემი მეუღლე ამ საკითხში უფრო ნიჭიერია, ტარებაც იცის და მართვის მოწმობის აღებაც არ გაუჭირდება-თქო და თუ გვეყოლა მანქანა, ის დაჯდება. ნურასუკაცრავად. მე ამას არ დავუშვებ. დროა მოვკიდო საქმეს ხელი და დავიწყო სწავლა…

საქმეს ხელი მოვკიდე სამსახურში. ჩვენს დეპარტამენტს ჰყავს ე.წ “პიკაპები”, მიცუბიში ელ-200. კარგი “ვნედაროჟნიკია”, 2,5-იანი ძრავით, მექანიკური გადაცემათა კოლოფით. მოკლედ საქმეს რომ სჭირდება, ეგეთია რა. მეთქი ამაზე უნდა ვისწავლო. ჩემი მეწყვილე დავიყოლიე, მეთქი ძამა, მაინც ღამის სმენაში ვართ, გზები ცარიელია, რულის ტრიალს მაინც დავამუღამებ-თქო. კარგიო. აი აქ როგორ შეცდა, მერე გაიგო..ნუ იმ ღამემ ჩაიარა საკმაოდ მშვიდად. მთელი ზაჰესი, ავჭალა, დიღმის შემოსასველი შემოვიარე მარტო მე. ვისწავლე დაძვრა, მათ შორი აღმართზეც, სიჩქარეების გადართვა, მოხვევა, დამუხრუჭება და ა.შ. შემდეგ მორიგეობაზე ჩავთვალე, რომ კარგი მძღოლი ვარ და უფრო გავთამამდი და შუადღესაც გავედი გზაზე :) აეროპორტის ასახვევიდან ავედი მერვე პოლკში, იქიდან ვაზისუბანში და გადავედი თბილისის ზღვაზე. აი აქ დაიწყო ერთი ამბავი..მთავარ გზაზე გადასვლისთვის ვემზადებოდი. მანქანები გავატარე და როგორც იქნა დავიწყე გასვლა. ამ გასვლაში მოპირდაპირე მხრიდან გამოვარდა დებილი მერსედესი და მოქრის. რა თქმა უნდა დავიბენი, გაზს დავაჭირე ფეხი (გამეკვანძა მგონი), ცეპლენიას ავუშვი, ისეთი დრიფტით შევედი, დომენიკ ტორეტოს შეშურდებოდა “აწყვეტილებიდან”. ეს ჩემი მეწყვილე თვალსა და ხელს შუა გაჭაღარავდა, ორი ღერი ჰქონდა თავზე შერჩენილი, ისიც გავუთეთრე. ნუ მოკლედ, როგორც იქნა მანქანა გავასწორე..ბოლოს მეუბნება, ან გაზს ფეხი აუშვი, ან მეორეში გადართე, გასკდა ბლიად მატორიო :D ასე რომ, დამწყებო მძღოლებო, ტარების სწავლისას გაითვალისწინეთ შემდეგი:

1-აუცილებლად იარეთ ინსტრუქტორთან. არ ენდოთ მეგობარს, რომელიც თქვენს თვალში შუმახერია.

2-ინსტრუქტორთან მოიქეცით წყნარად, მშვიდად აიტანეთი მისი რჩევები და ხშირად ყვირილიც. მერწმუნეთ, ეს თქვენთვის ხდება

3-არასდროს, ვიმეორებ, არასდროს არ გამოიყენოთ სამსახურეობრივი მანქანა ტარების სასწავლებლად! ის ხომ ძვირი ღირს..გინდათ მერე ერთი წელი ხელფასიდან იხადოთ?ხომ არ გინდათ?მაგას ჯობია 15 ლარი და ერთი საათი იარე ოპელ ასტრით. ისიც კაი მანქანაა, მერე რა რომ ჟოპელია :D

2009 წელი ხარის წელია, ანუ ჩემი წერლია :) 21 აპრილს ვხდები 24 წლის..წინათგრძნობა მაქვს, რომ ეს წელი იქნება ბევრის მომტანი და ასევე ბევრი რამის შემცვლელი…ხოდა გადავწყვიტე ჩამომეწერა ჩემი სურვილების სია. შეიძლება ითქვას, გეგმების სიაც არის :) იმიტომ რომ ამ სურვილების რეალიზებას ვგეგმავ წელს. მაშ ასე:

1-ყველა ვალის გასტუმრება

ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ამ ვალებმა ტვინი წაიღეს უკვე სერიოზულად. თან ხალხის მრცხვენია, ვისი ვალიც მაქვს. არ მაწვებიან, მაგრამ საკუთარი სინდის-ნამუსი მაწვება, რაც ჩემთვის პირადად გაცილებით მძიმეა. წელს ამ პრობლემას ვაგვარებ.

2-პროექტის განხორციელება.

პროექტის დეტალებზე არ ვისაუბრებ, მაგრამ ყველაფერი თითქმის მოგვარებულია, სპონსორი ელოდება ამ მიტინგების დასრულებას. მაინც არ რისკავს თანხის ჩადებას ამ ეტაპზე, მაგრამ პროექტი მოეწონა და, რაც მთავარია, ბიუჯეტიც. მაქსიმალურად შევკვეცე და 3 თვეში ხარჯები 19000 აშშ დოლარამდე დავიყვანე. მოკლედ, ამასაც მოვრჩები.

3- ორ-ოთახიან ბინაში გადასვლა.

ძალიან მინდა. მინდა კი არა, მჭირდება. სანამ არ გავფართოვდებით, ბავშვზე საუბარი ზედმეტია (ამიტომაც არ არის ბავშვი პირველ ნომრად ამ სიაში :) )

4-ბაიკი

ერთი ნორმალური მოტოციკლეტი არ მეღირსა რა :( პროექტი დაიწყოს და ჩემდა თავად არ მყიდველის!იშ!აი ეგრე!

5-წელს ზღვაზე წასვლა აუცილებლად!

ყოველ მიზეზ გარეშე. სულ რომ ცეცხლის წვიმა წამოვიდეს და ტრაკში ელვა მომხვდეს 50000 ვოლტიანი, წელს ზღვაზე მაინც მივდივარ

6-სწავლის გაგრძელება

მეყოფა, რაც გავაცდინე ამ კრიზისის და ომის გამო..ყველაფერს ანაზღაურება უნდა..

7-ყველა ზემოთჩამოთვლილი პუნქტების შესრულება!

ოოოოოხ, ხათუნა ხათუნა..ეს რა ცოდვა დაიდე, რა უქენი ზახარას..რატომ?რისთვის?კაცი ახლაც ოცნებობს შენზე…ხათუნა…

ხათუნა არის ჩემი ძმაკაცის ექს-ი. ექსი-რბილად ნათქვამია, მას მერე რაც იკადრეს ჩემს სახლში, ჩემს ლოგინში, ჩემს გვერდით!მე ვითომ მეძინა, აბა ხმას როგორ ამოვიღებდი?თავს ძლივს ვიკავებდი…არა, იმ პონტში არა, უბრალოდ არ მინდოდა რომ კაიფი გამეტეხა გიოსთვის. ყოველი კვნესის დროს ეს გიორგა ეუბნებოდა “ჩუუუუუუ” და ისიც იმწამსვე ჩუმდებოდა. ეჰ, რეები გადამხდა…

ახლა რა შუაშია ამ ყველაფერთან ზახარა…როდესაც თბილისში იყო და ყველა დისკოთეკა და ბარი თავზე დავიმხეთ და “პატიოსანი” გოგო ვერ ვუშოვეთ, რა თქმა უნდა წავიყვანე ნაშებში. ისიც ბოლოს მოგვბეზრდა რა, მუღამი გვეკარგებოდა. ფულის გადაყრას ნძრევა ჯობდა და იმ ფულით მერე ხინკლაობა (ჩემი ლოგიკაა ასეთი). გადავწყვიტე ზაქროსთვის ხათო გამეცნო. ხათოსთან იმ დროისთვის ნორმალური ურთიერთობა მქონდა, ის ჩემში ხედავდა, ციტატა: “კაცს, რომელიც არ მიყურებს როგორც მოსიარულე ძუძუს”. მოსიარულე ძუძუს პონტში ნაღდად არ ვუყურებდი, მაგრამ მისი ძუძუების იგნორირება მართლაც რომ უდიდეს თავდადებას წარმოადგენდა. მე ეს მოვახერხე!ჰოდა..ზაქროს ვეუბნები: “ზაკ, ახლა უნდა გაგაცნო გოგო, რომელიც საქართველოს დაგამახსოვრებს სამუდამოდ!”. ხათოს ეს შეეძლო, ამაში დარწმუნებული ვიყავი და ახლაც ვარ, მიუხედავად იმისა რომ მან ზაქროს საზღვაო მილის სიშორიდანაც არ დაანახა.  დავურეკე გიორგის, მეთქი წავედით რამე ვჭამოთ, ხათოც დავპატიჟოთ. იმ პერიოდისთვის გიოს სხვა გოგო მოსწონდა და ხათო არ აინტერესებდა. რა თქმა უნდა დამთანხმდა და წავედით ბუდვაიზერში. მანამდე ხათოს გავუარეთ სახლში…მის დანახვაზე ზახარა გადაირია. ეს ვინ არიო..მეთქი თავი ხელში აიყვანე და შენი ანაკონდა გალიაში გყავდეს, დროზე ადრე არ გაგეპაროს თქო..ამ დროს კი თავად ვფიქრობდი მკვრად ლეკვებზე, თავმოჭრილ შიიტებზე და ჩამოხრჩობილ სადამ ჰუსეინზე. მოკლედ, წავედით..წავედით, შევუკვეთეთ..ვჭამთ.ვატყობ, რომ ზახარას 3 ლიტრა ოფლი გაუვიდა უკვე. ამ დროს ხათო აგდებს ბაზარს, სამივემ ვქნათო. (სამივემ ტიპა ზახარა, გიო და ხათო).სიტუაცია დაიძაბა! ზახარაც და გიოც თანახმანი იყვნენ და თითქოს ყველაფერი რიგზეა (სასტუმრო შერჩეულია, ტეკილა ნაყიდია…), მაგრამ ამ დროს..რეკავს ხათოს მობილური, ძმა ეკითხება სად ხარო..მოკლედ, პონტი ჩაიშალა…

ეჰ, ზახარ ზახარ..ჩამოხვალ შენ ივნისში..რა ვქნა ძმაო, ხათოს ნომერი მე არ მაქვს, შეუცვლია და არ დაუტოვებია..არაუშავს ჩემი ძმა, ჩამოდი, ქალების მეტი რა არის თბილისში..

გორის კატლეტი განთქმულიაო, ტაქსისტი მეუბნებოდა გორში გამგზავრებამდე. ზუსტად იმ სასტუმროსთან არის რესტორანი (იგივე დასახელების) და იქ აკეთებენ მაგარ გორის კატლეტსო..მაშ ასე, წავედით გორში, გორის კატლეტის გასასინჯად!
სინამდვილეში, რა თქმა უნდა, კატლეტის გასასინჯად არ მივდიოდით გორში. ერთ-ერთი ამერიკული ორგანიზაცია ტრეინინგს ატარებდა და მე თარჯიმნად წამიყვანეს. ჩავდივართ გორში, სასტუმრო ინტურისტი…ე.ი პირველი ასოციაცია რაც მომივიდა სასტუმრო რომ ვნახე-საშინელებათა ფილმების სცენა..წარმოიდგინეთ 40–იანი წლების სასტუმრო, ჩუქურთმები, მაღალი კედლები, ფოლადის შიგთავსით (ფოლადის იმიტომ რომ შიგნით ნომერში მობილური პრაქტიკულად არ იჭერდა). ვინც მოესწრო საბჭოთა კავშირს, “ინტურისტი” რა არის, ეცოდინება..საშინელი სიცივე!გათბობა ჩაგვირთეს ჩამოსვლის დღეს. 3 დღე მარტო კედლები თბებოდა..სვიტრში მეძინა!და ცხელი წყალი..გრაფიკით :D ეს იყო ყველაზე მაგარი პრიკოლი! ჩავდივარ მისაღებში, მორიგეს ვეუბნები ჩართე თქო ტუმბლერი, უნდა ვიბანაო..არაო, თქვენი დრო არ არისო :D რა უნდა მეთქვა?ვუთხარი კოორდინატორს, ასე და ასე თქო.ჩავიდა, ისეთი უყვირა, კედლები გათბა თავისით! ვიბანავე..
დადგა სანატრელი საჭმლის დრო. ჩავდივართ რესტორანში. პიურე და გორის კატლეტი თქო..მოკლედ, ეს გორის კატლეტი იმხელაა, ქაბაბზე დიდია რა..და ისეეეთი გემრიეეეელი! ბევრი რომ არ ვილაპარაკო, ვიტყვი რომ 5 დღეში 5 კილო მოვიმატე..
კულმინაცია იყო საღამოს იმ რესტორანში “დენ’ პაბედი” რომ შეუკვეთეს..მეგონა, მესიზმრება თქო..ვერ წარმომედგინა, რომ გორში, სადაც სულ რაღაც 7 თვის წინ ბომბები ცვიოდა, ამ სიმღერას შეუკვეთავდნენ…

მეგობრებო, გადავწყვიტე სულ მალე ახალი პროექტით წავრსდგე თქვენს წინაშე! თუ რა იქნება ეს, ამ ეტაპზე საიდუმლოა..უფრო სიურპრიზი :) ახალი პროექტი იქნება სამხედრო თემატიკაზე..დაგაინტერესებთ აუცილებლად :)

Next Page »